door | 20 Mei 2013 |
Plaatjes |
Dat de
calypso in de lift zit mag duidelijk wezen, want amper enkele weken na de release van
Kobo Town op
Cumbancha, gaat nu ook het Duitse
Piranha label de Caraïbische toer op met deze
Go Calypsonian van
Lord Mouse And The Kalypso Katz. Onze eigen Gregor Terror And The Calypso Gigolos wordt in snelheid gepakt door dit Berlijns ensemble dat zichzelf aanprijst als: “…the only European Calypso Big Band.” (niet helemaal waar dus, maar laat dat de pret zeker niet drukken). Het repertoire van Lord Mouse en zijn Kalypso Katz bestaat zowel uit eigen materiaal als klassiekers (
Goombay Drum van Blinde Blake of The Percentie Brothers, Lord Caresser’s
Edward The VIII, ) uit het genre. Tenslotte geven we nog mee dat het album geproduceerd werd door Colin Brass (3 Mustaphas 3,
Klezmatics,
Krar Collective). Go calypsonians and do the
Lord Mouse Limbo!
www.lordmouseandthekalypsokatz.com |
www.piranha.de
door | 13 Mei 2013 |
Plaatjes |
Voor haar debuutalbum
Bucharest Tango dook
Oana Catalina Chitu al een eerste keer in het oeuvre van
Maria Tanase, maar de zangeres zou dit jaar honderd geworden zijn en dus is
Divine een complete ode aan de Roemeense Edith Piaf geworden. Nog meer als voorganger
Bucharest Tango ademt
Divine de sfeer van een Roemeens café tijdens het
interbellum waar jazz, tango en zigeunermuziek vlotjes in elkaar overvloeien. Mooi gestileerd eerbetoon!
www.asphalt-tango.de
door | 13 Mei 2013 |
Plaatjes |
Met
Stand Up People verzamelt
Asphalt Tango Records voor het eerst een aantal vergeten parels uit
Tito’s
Joegoslavië van de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. De tracks zijn allemaal afkomstig uit de geduldig opgebouwde verzameling 45 toeren platen die het duo Philip Knox en Nathaniel Morris (samen bekend als
Vlax Records) op de kop konden tikken op talrijke vlooienmarkten of vanonder het stof haalden in de archieven van de
Nationale Bibliotheek van Servië in
Belgrado. In de tracklist bekende Balkannamen als
Saban Bajramovic of
Esma Redzepova, maar ook minder voor de hand liggende dingen zoals enkele obscure Kosovaarse producties kregen een plaatsje. Absolute aanrader voor Balkan-fanaten!
www.asphalt-tango.de |
www.vlaxrecords.com
door | 13 Mei 2013 |
Plaatjes |
Het is eventjes doorbijten wat deze
Mystic Power betreft, want de eerste twee tracks op dit nieuwe album van de Afrikaanse reggaeheld
Alpha Blondy (
Hope, een draak van een duet met Beenie Man en
My American Dream dat verhaalt over het traumatische einde van Alpha’s verblijf in de Verenigde Staten), zijn tenenkrommend. Gelukkig vindt Alpha daarna zijn gewone ritme snel terug.
J’ai Tué Le Commissaire is een Franse adaptatie van Bob Marley’s
I Shot The Sheriff en
Le Métèque is Alpha’s interpretatie van het gelijknamige chanson van
Georges Moustaki. Voor de productie deed Blondy opnieuw beroep op zijn oude gabber Dennis Bovell, ook al verantwoordelijk voor een aantal van Alpha’s vroegere albums. Een van de belangrijkste nummers op
Mystic Power is zonder twijfel
Reconciliation, een nummer over het vredesproces in
Ivoorkust, maar tegelijk ook de grote verzoening met Alpha’s “frenemy”
Tiken Jah Fakoly. Ook
Pardon (waarin Alpha zich excuseert tegenover zijn landgenoten omdat hij faalde als vredesbemiddelaar) en
Danger Ivoirité (over de gevaren van het oprukkende nationalisme in zijn geboorteland) hebben de politieke situatie in Ivoorkust als centraal thema. In 2011 was Alpha Blondy dan weer te gast op het
Azalay festival in het zuid-Marokkaanse
Ouarzazate; het moet daar serieus gezellig geweest zijn want het inspireerde hem tot het gelijknamige
Ouarzazate. Klassieke Alpha Blondy is tenslotte
France À Fric, waarin het westen een serieuze veeg uit de pan krijgt voor het leegroven van het Afrikaanse continent. En wie wil weten waar de “mystic power” uit de titel op slaat luistert best eens naar Alpha’s ode aan de vrouw
Woman.
www.alphablondy.info |
www.wagram.fr
door | 2 Mei 2013 |
Plaatjes |
Met deze
No Place For My Dream wilde
Femi Kuti naar eigen zeggen tien jaar van professionele en persoonlijke problemen achter zich laten en vooral terugkeren naar de fundamenten van de afrobeat. Titel
No Place For My Dream duidt enerzijds op de harde realiteit van de huidige maatschappij, waar er "dankzij" het meedogenloze kapitalisme steeds minder plaats is voor de dromen van de have-nots (zie ook de cover van het album die weinig verdere uitleg behoeft), maar de titel is even goed een reflectie van Femi’s eigen gemoedstoestand, ervan overtuigd dat hij — net zoals
zijn vader destijds — stilaan alleen staat in zijn strijd. Dat dat alles dan nog een steengoed album oplevert is mooi meegenomen. Sterker nog,
No Place For My Dream zou wel eens één van de beste afrobeatschijfjes kunnen zijn die u dit jaar in huis kunt halen. Vooral het soms psychedelische orgelspel en de magistrale blazers maken van
No Place For My Dream een pareltje. Dat zelfs de crisis in Europa ter sprake komt in een afrobeatnummer mag tenslotte boekdelen spreken!
www.femikuti.tv |
www.naive.fr
door | 22 April 2013 |
Plaatjes |
Voor
Family Atlantica verzamelden
Heliocentrics percussionist/fluitist Jack Yglesias en zijn vrouw, de Venezolaanse
Luzmira Zerpa, enkele gelijkgestemde muzikanten rond zich om een psychedelische, vooral door percussieritmes aangedreven trip te creëren waarin uiteenlopende invloeden (Cubaanse
rumba, Venezolaanse
tambor en
tonada, Ghanese
highlife, Trinidadiaanse
calypso, …) versmelten tot een homogene sound. Voor
Escape To The Palenque wisten ze zelfs Ethio-jazz grootmeester
Mulatu Astatke te overtuigen om een bijdrage te leveren en ook de Senegalese bard
Nuru Kane en de Afro-Cubaanse band Yoruba Andabo maken hun opwachting. Hoewel fascinerend luistervoer, zal dit titelloze debuut geen spek naar ieders bek zijn, wegens net ietsje te out there!
www.familyatlantica.com |
www.soundwayrecords.com |
www.xmd.nl
door | 22 April 2013 |
Plaatjes |
Samen met geestesgenoten
Dub Spencer & Trance Hill verruimt
Umberto Echo nu al enkele jaren de horizonten van het dubuniversum. Echo is daarbij niet bevreesd om de grenzen van het genre te overschrijden en op Elevator Dubs zijn naast dub en reggae dan ook invloeden uit de jazz, dubstep, ambient en zelfs afrobeat te horen. Het album opent met een jazzy herinterpretatie van
Ernest Ranglin’s Surfin, maar serveert met
Bonde De Irmao meteen daarna al een stevige portie Braziliaanse dubstep. Met
Obroni International gaat het al de afrobeat-toer op en
Water Get No Enemy is gewoon Umberto’s kijk op
Fela’s gelijknamige hitnummer. Dub- en reggaeliefhebbers kunnen genieten van
Tomorrow Now Dub,
The Power Dub en zeker
Faro Dub (waarin ondergetekende kort de stem van
Earl Sixteen meende te herkennen). Slotnummer
Roman Baths met vocals van
Gian Slater had dan weer een nieuwe release van
The Cardigans kunnen zijn. Eclectisch schijfje!
www.umbertoecho.com |
www.enjarecords.com
door | 15 April 2013 |
Plaatjes |
Kobo Town, een band rond de
Trinidadiaans-Canadese Drew Gonsalves, mag wat ondergetekende betreft nu al gelden als één van de wereldmuziekrevelaties van 2013. Gonsalves tilt de
calypso op een geniale manier naar de eenentwintigste eeuw. De naam van de band verwijst trouwens naar de buurt in
Port-of-Spain waar de calypso in het begin van de vorige eeuw ontstond. De
“jumbie” uit de titel van het album is een kwade geest die in verschillende gedaanten terugkomt in de Caraïbische folklore. Zelf omschrijft Gonsalves zijn muziek liever niet als calypso: “It is calypso inspired and derrived, but it’s a conscious departure from the way it developed back home. It’s hard to pin down pure calypso. For me the calypsonian is a singing newspaperman commenting on the events of the day, with an attitude halfway between court jester and griot.”. We hadden het zelf niet beter kunnen samenvatten!
Wie Kobo Town eens live aan het werk wil zien kan op 15 augustus naar Eeklo waar hij op het podium staat in het kader van het
Helden in het Park festival.
www.kobotown.com |
www.cumbancha.com
door | 15 April 2013 |
Plaatjes |
Chico Mann, in het dagelijks leven Marcus Garcia en gitarist bij
Antibalas, begon in 2004 aan zijn eigen zijproject Manifest Tone waarin hij in wat hij zelf “Afro-Freestyle” noemt uiteenlopende genres als afrobeat, elektro, salsa, disco en funk tot één organisch geheel smeedt. Dit leidde al tot drie releases die respectievelijk het licht zagen in 2006, 2008 en 2010 maar enkel digitaal te verkrijgen waren en waarvan
Soundway Records nu de beste tracks verzamelde voor deze
The Best Of Volumes 1 - 3. Maak kennis met de intrigerende super vette sound van Chico Mann, een wereld waarin
Fela Kuti,
Willie Colon, Stevie B,
Lisa Lisa,
Africa Bambaata en
Kraftwerk samen een stevig feestje bouwen. Geef deze man a.u.b. een podium op Sfinks Mixed!
www.chicomann.blogspot.be |
www.soundwayrecords.com |
www.xmd.nl
door | 9 April 2013 |
Plaatjes |
Met
El Juntacadaveres, een project van en rond de Argentijnse saxofonist en bandoneon-speler Enrique 'Kike' Noviello, heeft
Gotan Project er een Belgisch neefje bij. Zowel Gotan Project als El Juntacadaveres (de naam verwijst naar het gelijknamige boek van de Uruguayaanse auteur
Juan Carlos Onetti) gebruiken de
tango als basis, maar waar Gotan voor een elektro-lounge benadering kiest, zijn bij El Juntacadaveres eerder elementen uit rock en hiphop te horen (voor de raps zorgt Kris 'Scale' Strybos, ook Mc bij het Antwerpse St. Andries Mc's). In nummers als
Hasta Siempre (de enige cover op het album) en
Fútbol Argentino worden Argentijnse iconen als het voetbal en
Ché Guevarra opgevoerd, iets wat de herkenbaarheidsfactor van de muziek van El Juntacadaveres alleen maar ten goede komt. Opvallende samenwerkingen zijn die met de in België terechtgekomen en ondertussen overleden tangolegende Alfredo Marcucci en dance-queen Nikkie Van Lierop (
Arrayanes). Professioneel en indrukwekkend debuut van een band die de Belgische grenzen wel eens binnen de kortste keren ontgroeid zou kunnen zijn!
www.eljuntacadaveres.com |
www.musicwords.nl
door | 1 April 2013 |
Plaatjes |
Ook bij onze noorderburen heeft het mestizo-virus ondertussen toegeslagen; damsko mestizo noemen ze de plaatselijke variant daar en de Amsterdammers van
TenTemPiés zijn de vaandeldragers van het genre. TenTemPiés werd in de zomer van 2008 opgericht door Maurino Alarcón, zelf geboren en getogen in Amsterdam, maar van Chileense origine. TenTemPiés heeft al twee eerdere EP’s en een album op zijn aktief en stelt in aanloop naar een tweede langspeler nu deze
A Casa Tierra EP voor. Opener van de 6 nummers tellende EP is
Nada Te Pido, een stevige ska-punk track. Voor
Americano gaan ze dan weer de salsamuffin toer op en
Mé Enamoré begint als een stevige ska-track om dan over te gaan in een trager cumbia/reggae-ritme.
Que Será, het laatste nummer uit de tracklist en een remix van de hand van
Perquisite (de originele versie is terug te vinden op ‘Canto Para Gritar’, het debuutalbum van de band), krijgt dankzij een panfluit-sample een Peruviaans of Boliviaans tintje. Smaakt naar meer!
TenTemPiés stelt hun
A Casa Tierra EP live voor op donderdag
18 april in het Amsterdamse Bitterzoet!
www.tentempies.com
door | 1 April 2013 |
Plaatjes |
Van crisis lijken ze bij
Kasba Music nog nooit gehoord te hebben, want het label blijft mestizo-albums afleveren als zoete broodjes.
Para Todos Los Publicos (vrij vertaald “voor ieder wat wils”) zo heet de nieuwe langspeler van
Zulu 9.30 die met dit album naar eigen zeggen de nadruk wilden leggen op het inhoudelijke van hun songs. Dat resulteert in een poppy ready-for-radio sound die we eigenlijk niet van hen gewend zijn en eerlijk gezegd geen al te langdurige indruk bij ondergetekende achterliet. Check maar eens het bubbelende
Suele Pasar dat ons ongewild deed denken aan
Ik Neem Je Mee, de hit van de Nederlandse
Gers Pardoel. Uitzonderingen in de tracklist zijn het reggaenummer
En Otro Lugar en
Jo Dono La Cara, zowaar het eerste nummer waarin Zulu 9.30 volledig op het Catalaans overschakelt. Gekeurd en iets te licht bevonden!
www.zulu930.com |
www.kasbamusic.com |
www.xmd.nl
Nanai is een gezelschap uit
Valencia dat met de combinatie van de stemmen van Pilar ‘Pi’ McCarthy en Saúl Vanaclocha alvast een extra troef in handen heeft en ook de fluit van Pablo Riaño geeft de nummers op
Sonideros extra kleur. Hoewel de band in eigen beheer al enkele releases uitbracht, beschouwen ze dit album als hun officiële debuut. Net zoals
Canteca De Macao deed voor
Nunca Es Tarde liet ook Nanai deze
Sonideros financieren door microkredieten van fans die de band een warm hart toedragen. Het mestizo-recept van Nanai is een mengeling van reggae en ska met elementen uit cumbia, rumba en zelfs een scheutje jazz en funk (
Colores). We twijfelen er niet aan deze aanstekelijke bende Valencianen deze zomer op menig festivalpodium terug te zien.
www.nanai.com.es |
www.kasbamusic.com |
www.xmd.nl
Xapomelön, de vorige release van
La Pegatina, kon ons niet echt overtuigen, maar met de energieke bom
Eureka! (die meteen de tiende verjaardag van de band in de verf moet zetten) bevestigen de Barcelonezen opnieuw. Voor opener
Non È Facile sloegen ze de handen ineen met het Siciliaanse
Baciamolemani en dit nummer zet meteen de toon voor de rest van het album. Andere gasten op het album zijn ex-Terrakota-vocaliste
Romi Anauel (
No Hi Ha Ningú), het
Baskische Esne Beltza (
Ara Ve Lo Bo) en
Love Of Lesbian (
Amantes De Lo Ajeno). Vooral dat laatste nummer, een verhalende singer-songwriter track, is een uitzondering in de voor de rest energieke tracklist. Altijd op zoek naar de nieuwste technologische snufjes om hun muziek extra onder de aandacht te brengen, werkte La Pegatina deze keer samen met
Ubicuo Studio, die van
Eureka! een heus
interactief videospel maakten dat fans gratis kunnen spelen via de Facebook- en Twitter-account van de band.
La Pegatina komt
Eureka! op 3 mei live voorstellen in de Antwerpse
Roma!
www.lapegatina.com |
www.kasbamusic.com |
www.xmd.nl
door | 25 Maart 2013 |
Plaatjes |
Hoewel
Shakara United zelf niet te veel wil vastgepind worden op de term
afrobeat, verheugt het ons na het uiteenvallen van Belgian Afrobeat Association eindelijk nog eens wat Nigeriaanse funk van Belgische makelij te horen te krijgen. Dit titelloze debuut zou aanvankelijk nog voor een live-publiek in het W.C.C. Zuiderpershuis opgenomen worden, maar, na de
onverwachte sluiting, moest ter elfder uur uitgeweken worden naar een andere locatie (
Bye W.C.C. Zuiderpershuis Bye mag gelden als een mooi saluut aan het ter ziele gegane Antwerpse wereldmuziekcentrum). Dat werd uiteindelijk de legendarische
Jet Studio in het Brusselse
Jette. Naast afrobeat, zetten de heren en dame van Shakara United af en toe ook een zijstapje naar andere genres (het Latin-geïnspireerde
Terra Prometida, de Zuid-Afrikaanse
township jive van
Kukunanatzi en
Modern Times en de jazzinvloeden op
Woman, Woman, Woman). Als hoesillustratie koos Shakara United voor
Lost Persons Paradise een niet meteen Afrikaans aandoend werk van kunstenares
Lucy Borghouts. Overtuigend debuut van een band waar we ongetwijfeld nog heel wat plezier aan gaan beleven!
Shakara United stelt dit album officieel voor in de
Antwerpse Roma op woensdag 17 april. Allen daarheen!
www.shakaraunited.be
door | 18 Maart 2013 |
Plaatjes |
Faya mag dan het zoveelste voorbeeld zijn van een muzikale ontmoeting tussen een Amerikaanse en een Afrikaanse muzikant, de chemie tussen de ondertussen in het Verenigd Koninkrijk residerende
Joe Driscoll en de Guinese kora-speler
Sekou Kouyate druipt eraf. Sekou speelde eerder al mee in de groep rond
Ba Cissoko en het geluid van de elektrisch versterkte kora overheerst ook op
Faya. In een stomende hutsepot van funk (
Lady), hiphop (
Faya,
Ghetto Many,
Birnakely,
New York), reggae (
Zion,
Birnakely) een natuurlijk een serieuze portie West-Afrikaanse vibes leveren beide heren een bom van een album af. Aanrader!
www.joeandsekou.com |
www.joedriscoll.net |
www.diplomatsofsound.org
door | 18 Maart 2013 |
Plaatjes |
Ondergetekende leerde
Red Baraat, de New Yorkse dhol-‘n-brass fanfare van Sunny Jain, kennen op de vorige editie van het
Sfinks Mixed festival. Met
Shruggy Ji breit het gezelschap uit
Brooklyn nu een vervolg aan hun debuutalbum
Chaal Baby.
Shruggy Ji klinkt bij momenten (
Halla Bol,
Dama Dam Mast Qalandar) een stuk explosiever dan
Chaal Baby en vat net iets beter de sfeer die je tijdens live concerten van Red Baraat ook kunt ervaren. Daarnaast valt vooral op dat de nummers in het Engels minder smaken, dan de meer authentiekere nummers in het
Punjabi. Red Baraat blijft garant staan voor een stevig Indisch (trouw-) feestje!
www.redbaraat.com |
www.jaro.de
door | 11 Maart 2013 |
Plaatjes |
Het
Knitting Factory Records label kreeg in 2009 een officiële licentie van het Fela Anikulapo Kuti Estate voor de wereldwijde distributie van de catalogus van de meester. Knitting Factory Records werkt momenteel aan de heruitgave van het volledige bijna vijftig albums tellende oeuvre van Fela, maar
The Best Of The Black President 1 (uit 2009) en
The Best Of The Black President 2 zijn alvast een perfecte smaakmaker. De tracks op deze twee dubbelaars zijn bij echte afrobeat-fanaten al lang bekend (en komen op tal van andere Fela compilaties voor), maar voor wie de vette afrobeat van Kuti nog moet leren kennen, vormen deze ‘Best Of’-compilaties de perfecte introductie. Haalt u de deluxe edition van deel twee in huis, dan krijgt u er van Knitting Factory Records zelfs nog een bonus-DVD bovenop met daarop een
live-opname van Fela op het Glastonbury festival uit 1984.
www.knittingfactoryrecords.com |
www.fela.net
door | 11 Maart 2013 |
Plaatjes |
Als we de
in 2011 verschenen Best Of-compilatie niet meerekenen zit er tussen
Rachid Taha’s laatste release (
Bonjour, Barclay) en deze
Zoom net geen vijf jaar. De king of rock-‘n-rai werkte voor dit album samen met
Justin Adams (
ons reeds bekend als muzikant bij JuJu, maar hier dus aan het werk als producer). In zijn typische stijl rijmt Taha weer oost met west, Arabische muziek (
Ya Oumri met Cheba Fadela) met westerse rock (check zeker eens zijn versie van de Elvis Presley-klassieker
Now Or Never), traditie (de stem van de legendarische Oum Kalsoum in
Zoom Sur Oum) met toekomst. Met de hoes van
Zoom knipoogt Taha naar filmklassieker
Casablanca waarin
Humphrey Bogart te zien is in gekleed in een regenjas en met een
fedora op het hoofd.
Zoom besluit met een nieuwe versie van Taha’s oude hit
Voilà Voilà, een statement tegen de steeds verder oprukkende onverdraagzaamheid en xenofobie waarvoor hij gasten
Agnès B,
Rachida Brahkni,
Eric Cantona,
Femi Kuti en Christian Olivier uitnodigde.
www.rachidtahaofficial.com |
www.naive.fr
door | 5 Maart 2013 |
Plaatjes |
Met
een titelloze EP gaf
Lëk Sèn ons vorig jaar al een voorproefje van deze
Tomorrow en ook de andere tracks op dit album liggen in dezelfde lijn. Lëk Sèn werpt zelf op dat er in zijn muziek weinig Senegalese invloeden terug te vinden zijn en wij sluiten ons graag bij die mening aan, want buiten het gebruik van Senegalese talen als
Wolof en
Lébou is
Tomorrow vrij on-Afrikaans. Niet dat dat op enigerlei wijze afbreuk doet aan de kwaliteit van Lëk Sèn’s muziek; integendeel zelfs, want de man brengt net zo vlot een reggae- of hiphoptune als een ingetogen akoestisch singer-songwriter nummer. De duetten op
Tomorrow spreken toch net dat ietsje meer tot de verbeelding dan Lëk Sèn's solonummers; op de EP stond al een track met
Clinton Fearon en op deze langspeler voegt hij daar nog
Jaam Maï Ka met
Groundation frontman Harrison Stafford en het super vette hiphopnummer
Jaam met
Blitz The Ambassador aan toe.
www.chaptertworecords.com
Net als Lëk Sèn is ook
Nuru Kane afkomstig uit Senegal, leeft hij tegenwoordig in Frankrijk en kijkt hij in zijn muziek niet op een genre meer of minder, maar daar houden de vergelijkingen zowat op. Kane is aanhanger van de
Baye Fall beweging, iets wat hij niet alleen uit door het dragen van kleurrijke kledij en dreadlocks, maar ook in zijn nummers laat terugkomen; zo is
Bambala een ode aan
Sjeik Amadou Bamba en gaat het in
Niang Balo over
Sjeik Ibrahima Fall, de stichter van de beweging. Tijdens een vakantiereis naar Marokko kwam Nuru in aanraking met de
gnawa-muziek waarvan invloeden duidelijk te horen zijn in nummers als
Bambala of
Sadye. Maar ook genres als blues (
Niang Balo), reggae (
Issoire) en flamenco (
Corriendo) zijn Nuru Kane niet vreemd en
Yes We Kane klinkt dankzij de toevoeging van een viool bijna als een
cajun-nummer. Overtuigende wereldreis!
www.worldmusic.net |
www.musicwords.nl
door | 2 Maart 2013 |
Plaatjes |
Graveola is een zeskoppige band uit
Belo Horizonte in het zuidoosten van
Brazilië die met
Eu Preciso De Um Liquidificador (“Ik heb een keukenrobot nodig”) al aan zijn derde langspeler toe is en behoort tot het groepje beloftevol nieuw Braziliaans talent waarop het
Mais Um Discos label nu al een poosje onze aandacht probeert te vestigen. Graveola flirt met rock, blues en funk, maar schuwt ook enige invloeden uit de Braziliaanse
tropicalia-beweging van de jaren zeventig van de vorige eeuw niet, een sound die meer dan enkel een wereldmuziek-minnend publiek zal aanspreken!
www.graveola.com.br |
www.maisumdiscos.com |
www.xmd.nl
door | 2 Maart 2013 |
Plaatjes |
Laat u zeker niet in verwarring brengen, want met het
uptempo muziekgenre uit Jamaica heeft
Skazka Orchestra weinig vandoen. Deze feestband werd opgericht door Artur Gorlatschov en Valentin Butt, twee in
Berlijn gestrande Russische expats en in het Russisch betekent Skazka dan ook zoiets als “verhaal” of “sprookje”. Muzikaal vertaalt zich dat in een mengeling van stijlen gaande van klezmer over Balkanmuziek tot folk en jazz. Skazka Orchestra is al een fenomeen in de Berlijnse scene en dankzij deze
Kalamburage nu ook in de rest van Europa te ontdekken!
www.skazka-orchestra.de |
www.eastblok.com |
www.xmd.nl
