Het was alweer een poos geleden dat we u nog eens frontstage meenamen voor een avondje tropisch muzikaal vertier. Een dubbelconcert met Shakara United (België) en Ebo Taylor (Ghana) in de Antwerpse Trix leek ons de ideale gelegenheid om uit onze winterslaap te ontwaken. Ons relaas van deze funky avond werd doorspekt met wat beeldmateriaal van Peter Gevers — waarvoor dank! | 01 Jungle by Night De Roma verslag |
 |
Deze negen jonge knapen uit Amsterdam hebben het afrobeat virus meer dan stevig te pakken. Live beschikken deze jochies over een verbluffend dynamisme dat ons geregeld met open mond liet staan; ongemeen straf. |
| 02 Bonga Sfinks Mixed verslag |
 |
Het was de eerste keer dat we deze grootmeester uit Angola mochten aanschouwen en we kregen duidelijk geen genoeg van zijn intense en toch rustig heupwiegende songs: puur vakmanschap. |
| 03 Jaojoby Afro-Latino festival verslag |
 |
Ook van het opzwepende 6/8 ritme van de salegy grootmeester uit Madagascar (inclusief zijn eindeloos gehuppel en onmetelijke glimlach) konden we geen genoeg krijgen. |
| 04 Mokoomba Couleur Café verslag |
 |
De opzwepende act van deze heren uit Zimbabwe fleurde de lichtjes tegenvallende Couleur Café editie op. |
| 05 Groundation AB verslag |
 |
Dit reggae-collectief uit Californië blijft na al die jaren een ongemeen straffe live band en heeft één van de origineelste en toch authentieke reggae-recepten. |
Misschien hadden we dit verslag door een Braziliaan moeten laten schrijven want de teksten kregen we tijdens het optreden duidelijk niet mee en in hiphop zijn die doorgaans wel cruciaal. Nochtans is ons Portugees niet zo heel slecht, maar Criolo was heel moeilijk verstaanbaar tijdens de nummers én de bindteksten. Een woordje Engels had daaraan iets kunnen veranderen maar daar had hij blijkbaar geen zin in. 
Bijna 20 jaar geleden maakte de Marokkaanse zangeres Amina Alaoui de Arabo-Andalusische muziek wereldbekend met haar album Gharnati. Sindsdien bracht ze nog enkele platen uit, steeds vertrekkend van de historische banden tussen de Arabische wereld en het Iberische schiereiland. Zo ook op haar laatste CD Arco Iris opgenomen voor ECM en zowel in de studio als live gebracht door een internationaal samengesteld sextet bestaande uit: Tunesiër Saïfallah Ben Abderazzak op de Arabische viool, de Tunesische Sofiane Negra op oud, José Luis Montón op flamencogitaar, Braziliaan-Portugees Eduardo Miranda en Amina's zoon Idriss Agnel op percussie en elektrische gitaar. 
"His name is Peter and I asked him if we should stop the show. He said 'No, keep going'. So, here we go, especially for Peter, one more time Planet Paprika". En we hoorden voor de tweede keer Planet Paprika; misschien wel het minste nummer van de set, maar allerminst een dieptepunt in het optreden, want het concert was wild en energiek. Van bij het begin met Mahala Rai Banda's Mahalageasca had Shantel het publiek mee én aan het dansen. Verfijnd kon je het optreden niet echt noemen, maar een feest was het zeker. 
Het vertrouwde terrein van het Boechoutse Molenveld lag er op de laatste festivaldag nog piekfijn bij — al hebben we ons laten vertellen dat het qua onweer op vrijdag niet veel gescheeld heeft. Dat er subsidiegewijs wél donkere wolken boven ons favoriet wereldmuziekfestival hangen wordt naar onze bescheiden mening door de media iets te veel in de verf gezet, wij hebben het liever over hoe heerlijk gedurfd en divers Sfinks Mixed desondanks blijft programmeren. Dit jaar lieten we zowel vrijdag als zaterdag aan onze neus voorbij gaan, maar gelukkig zat er op zondag nog een aanzienlijke portie muziek, dans, circus en ander multicultureel vertier ons op te wachten. Zoals u dat van ons gewoon bent focusten wij onze oren en lens voornamelijk op het muzikale luik. 
Met de derde dag incluis tikte de 23ste editie van Couleur Café opnieuw af op om en bij de 76.000 bezoekers. Ondanks die gigantische aantallen was er op het gereorganiseerde Tour & Taxis terrein toch nog voldoende ademruimte. Naast de vijf concertpodia verdeelde de mensenzee zich onder de openluchtcafés Mamafou en Papafou, het Cool Art Café (alwaar je je kon vergapen aan akelig goed gephotoshopte beelden), de Souks, de Solidarity village en het ietwat duistere, maar ruime Palais du bien manger. De festivalzon op vrijdag en zaterdag had het terrein in een waar woestijnlandschap omgetoverd en met dichtgeknepen ogen baanden we ons weg door de zandstormen heen langs alweer een boeiend parcours. 
Toen Couleur Café zaterdagnamiddag haar deuren open zette trakteerde de zon de kleurrijke festivalgangers op tropische temperaturen: het ideale kader voor nog een dag multicultureel vertier. Net zoals op vrijdag werden aan de ingang alle ontblote leden willens nillens beschilderd met Couleur Café artwork zodat iedereen er een beetje kon uitzien zoals de postergirl van dit jaar. Met publiekstrekkers als De La Soul of Sean Paul was het ook op zaterdag een beetje zoeken naar de echte wereldmuziekconcerten, maar we kunnen u al verklappen dat we een boeiende concerttrip hebben kunnen uitstippelen slingerend tussen de vijf podia. 
Na ons door de begin-van-de-zomervakantie-verkeersellende gewrongen te hebben vonden we dit jaar opnieuw de weg naar het overbekende stadsfestival aan de Brusselse haven. Couleur Café mag dan nog steeds over de hipste en meest kleurrijke festivalinkleding beschikken, de line-up verliest jaar na jaar wat kleur. Het aantal wereldmuziekacts krimpt in ten voordele van hiphop en andere "grootstedelijke muziek", maar die eclectische mix blijkt wel aan te slaan want samen met ons vonden meer dan 26.000 feestvierders de weg naar het terrein van Tour & Taxis. We zetten ons werelds festivalparcours (dat we vorig weekend op het Afro-Latino festival aftrapten) dapper verder en laten u graag weten welke bekende en minder bekende gezichten we op het podium tegenkwamen. 
Op zaterdag kon enkel een frisse bries het zomerweer wat verstoren, maar op de finale dag van het Afro-Latino festival plensde de regen de eventuele kater van de voorgaande avond eruit. Kletsnatte, verlaten springkastelen dus maar is er meer nodig dan een hardnekkige bui om onze wereldmuziekappetijt te laten verwateren. Ondanks het kwakkelende weer — de koffiestand deed overigens gouden zaken — ging het er opnieuw behoorlijk feestelijk aan toe in het Limburgse Bree. Méér zelfs dan op zaterdag en we durven zowaar gewag maken van één van de strafste Afro-Latino festivaldagen ooit. Waarom u er ook bij had moeten zijn doen we met veel plezier (en evenveel foto's) uit de doeken. 
Het is ondertussen alweer vier jaar geleden dat we de spreekwoordelijke tropicalidad.be tenten opsloegen in het Limburgse Opitter (Bree). Jaar na jaar slaagt het Afro-Latino festival erin een net iets straffere affiche dan het jaar ervoor bijeen te sprokkelen en daar is dit jaar geen uitzondering op. Drie volwaardige festivaldagen, al moesten we noodgedwongen passen voor vrijdag en lieten bijgevolg acts als Batida, Che Sudaka, Kassav' en Shaggy aan onze neus voorbij gaan — gelukkig hadden die bands ons frontstage pad al eerder gekruist. Aldus zetten we met veel plezier onze tanden in de line-up van de twee finale festivaldagen en laten u graag meegenieten van wat we op ons concertspoor zijn tegengekomen. Groundation timmert al bijna 15 jaar lang aan zijn uitstekende reggae reputatie, maar het was pas op Couleur Café 2009 dat ondergetekende deze muzikale rakkers uit Californië ontdekte. Die ijzersterke set zindert tot op vandaag na en met de release van hun nieuw album Building an Ark zaten we dan ook te hopen op een Europese tournee. En jawel, afgelopen week hield de toerbus halt in De Roma (Antwerpen) en de dag erna in de Anciènne Belgique (Brussel). Met aardig hooggespannen verwachtingen verkasten we naar hartje Brussel en of het wederom een memorabel concert is geworden doen we in ons verslag met veel plezier uit de doeken. 
Hoewel de afrobeat microbe tot in de verste uithoeken van onze planeet welig tiert (en dat kunnen we tegenwoordig vrij letterlijk nemen), zijn dergelijke concerten in ons land nog vrij dun gezaaid — tenzij de kroonprins van het genre onze hoofdstad nog eens aandoet. Gelukkig pakte De Roma afgelopen vrijdag uit met een bijzonder smakelijke dubbelaffiche afrofunk en dan kost het ons meer moeite om niét naar Borgerhout af te zakken. Op het programma een ware afrobeat-clash van de lage landen: Shakara United (België) vs. Jungle by Night (Nederland). 
Het muzikale huwelijk tussen de Britse bluesgitarist Justin Adams en de Gambiaanse griot Juldeh Camara is ondertussen aan zijn houten jubileum toe. Na vijf jaar en drie albums — Soul Science, Tell No Lies en In Trance — zijn hun namen versmolten tot JuJu en ook hun sound voelt inmiddels als één organisch geheel aan, dan wel een clash tussen de Westerse en Afrikaanse blues. Hoog tijd dus om na te gaan wat beide heren live in hun mars hebben en het toeval wil dat het Zuiderpershuis — ons favoriet wereldculturencentrum aan de Waalse Kaai dat in deze donkere tijden uw steun goed kan gebruiken — afgelopen donderdag JuJu een podiumplaats aanbood. 
Dat Stef Kamil Carlens en zijn companen van Zita Swoon Group nieuwe horizonten wilden verkennen was al een tijdje duidelijk, maar met de release van Wait for me (Crammed Discs) hebben ze onmiskenbaar hun eerste sporen verdiend. Samen met twee doorgewinterde griots uit Burkina-Faso wisten ze een reeks sterke, en bij momenten aardig beklijvende songs te smeden. Afgelopen weekend stelde Zita Swoon Group hun nagelnieuw album twee maal voor — vrijdagavond in Antwerpen in een uitverkocht Zuiderpershuis en zondagavond in dé Brusselse concerttempel, de Anciènne Belgique. Gezien hun recente (en ook minder recente) passage in het Zuiderpershuis onder de noemer "memorabel" werd geplaatst gingen we zelf eens poolshoogte nemen in Brussel. 
| 01 Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou Espace Senghor verslag |
 |
Deze herontdekte 70's funkateers uit Benin zijn de onbetwiste topper van het jaar: het was broeierig heet in de Brusselse Espace Senghor en de fictieve Cotonou Club leek wel dégelijk te bestaan. |
| 02 Tiken Jah Fakoly Couleur Café verslag |
 |
Op populair verzoek haalde Couleur Café deze Ivoriaanse reggaester opnieuw naar Brussel en hoewel we meer dan één grijze rasta telden is Tiken's groove nog steeds meesterlijk aanstekelijk. |
| 03 Seun Kuti & Egypt 80 AB verslag |
 |
In 2008 op nummer één en nog steeds blijft deze jonge Kuti simpelweg dé beste afrobeat act: opzwepend, broeierig, vurig én meesterlijk verslavend. |
| 04 Conjunto Angola 70 Zuiderpershuis verslag |
 |
Alweer een (her)ontdekking van formaat, deze muzikale oude garde uit Angola. De "Buena Vista Social Club van Angola" is misschien een brug te ver, maar hun intrigerende groove mag er wel degelijk wezen. |
| 05 Raggasonic Couleur Café verslag |
 |
Met hun licht ontvlambare dancehall, gekruid met bekende, melodieuze riddims is het Franse duo terug van weg geweest. |
Dat het Analog Africa label verstand heeft van het opdiepen van oude wereldmuziekhelden mag duidelijk zijn. Uit de archiefkasten van Benin visten ze het Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou dat dit jaar met een nieuw album en een memorabel concert in Espace Senghor vriend en vijand verraste. Eind vorig jaar haalden ze de accordeonmaestro Anibal Velasquez van onder het Colombiaans vinylstof en zetten daarmee alweer een herontdekte held op de planken. Als Analog Africa na de release van Angola Soundtrack - The Unique Sound Of Luanda (1968-1976) beweert met Conjunto Angola 70 de crème van de Angolese muziekscene van de jaren '70 live op een podium te zetten, dan zijn we er uiteraard als de kippen bij. 
Afgelopen donderdag pakte De Roma met een al even diverse als smakelijke dubbelaffiche uit: de Malinese Fatoumata Diawara en Aurelio Martinez uit Honduras. Een verrassende combinatie die ons prompt naar de oude cinema in hartje Borgerhout lokte. Beide artiesten zijn allerminst onbekenden op tropicalidad.be: Fatoumata's debuutalbum Fatou doorstond onze test aardig en een tijdje terug kon Tim de jonge zangeres in Amsterdam strikken voor een interview. Ook Aurelio ontsnapte niet aan Tim's vragen na het concert op Sfinks Mixed 2008 en presenteerde begin dit jaar Laru Beya, zijn jongste geesteskind. Meer dan hoog tijd dus om beide artiesten (nog eens) live aan het werk te zien. 
Afgelopen donderdagavond vonden we opnieuw de weg naar de AB, al werden we deze keer in plaats van op Syrische dabke op een hap Nigeriaanse afrobeat getrakteerd — en als die door Seun Kuti geserveerd wordt, zijn we er als de kippen bij. Op de jongste Couleur Café editie ging ongelukkigerwijs het grootste deel van de set van de jonge Kuti aan onze neus voorbij zodat het ongeveer 3 jaar geleden is dat we hem en zijn kompanen van Egypt 80 aan het werk zagen: het memorabele concert in 2008, eveneens in de AB. Of Seun nog steeds de heetste afrobeat act op zijn naam mag schrijven doen we met woord, beeld en veel plezier uit de doeken. 
U zat er misschien al op te wachten en in dat geval hebben we goed nieuws: ook in het afgelopen jaar reikte de lens van uw trouwe frontstage fotograaf verder dan enkel het podium en wist u zichzelf