Wanted!

De tropicalidad.be redactie is op zoek naar concert­verslag­gevers en/of bekwame concertfotografen. Draagt u wereld­muziek een warm hart toe en meent u over een vlotte pen te beschikken, stuur dan als de bliksem een mailtje naar . Alvast feestelijk bedankt!

Chris Berry - King Of Me

Chris BerryDe biografie van Californiër Chris Berry leest haast als een avonturenroman. Berry groeide op in Sebastopol, een kleine stad iets ten noorden van San Francisco, waar hij op jonge leeftijd begon op te trekken met een groep jeugdige winkeldieven. Bij één van hun "rooftochten" werd onder andere een muziekcassette buitgemaakt waarop muziek van Fela Kuti bleek te staan. Berry was gefascineerd door de sound die hij op deze tape te horen kreeg en alsof god zelf er mee gemoeid was liep hij wat later ook nog eens de Congolese meesterdrummer en percussionist Titos Sompa tegen het lijf. Die begon Chris beetje bij beetje de kneepjes van het djembe spelen bij te brengen en die opleiding resulteerde uiteindelijk in een trip naar Afrika. Berry's verblijf op het zwarte continent zou zowat tien jaar duren, waarvan hij het grootste deel in het Zimbabwe van Robert Mugabe doorbracht, alwaar hij de cultuur en muziek van de Shona ging bestuderen. Berry leerde onder meer vlot Shona spreken en werd ingewijd in de geheimen van de mbira. Het was ook in Zimbabwe dat Chris zijn eerste band oprichtte. Panjea bracht een mix van funk, hip-hop en Afro-pop en werd al snel mateloos populair in Zuid-Afrika. Maar dan slaat het noodlot keihard toe: als Panjea op korte tijd niet minder dan vier leden aan aids verliest en Berry zelf steeds meer in het vizier van het repressieve bewind van Mugabe komt, is het lot van de band bezegeld. Tegenwoordig leeft en werkt Berry opnieuw in de Verenigde Staten, maar de liefde voor de mbira is er nog steeds en in samenwerking met het Kanaga System Krush label leverde dat dit King Of Me album op. King Of Me klinkt als een kruising tussen een Amerikaans singer-songwriter album en een authentieke Zimbabwaanse mbira-productie (denk Chiwoniso). Berry bespeelt op King Of Me trouwens niet zomaar een mbira, maar een dubbele elektronisch gepimpte versie. Hoewel de Engelstalige nummers op King Of Me ongetwijfeld kunnen bekoren hadden wij het toch net iets meer voor de meer authentiek klinkende tracks waarin Berry in het Shona zingt.

www.chrisberrymusic.org | www.systemkrush.com | www.xmd.nl

Fofoulah - Fofoulah

FofoulahGlitterbeat Records blijft ons met originele projecten verrassen en Fofoulah ("het is er" in het Wolof) , een Londens kwintet valt zeker onder die noemer. Aan de basis van de muziek van Fofoulah liggen de ritmes van de sabar trommels, traditionele percussie-instrumenten uit Gambia en Senegal, iets waarover bassist Johnny Brierley opmerkt: "The rhythms of the drums were essential starting points for our compositions and acted as the building blocks for all the other instruments.". Samen met de Senegalese zanger Biram Seck nam Fofoulah als een eerste zes tracks tellende EP op in 2013 (Bene Bop, Loop Records), maar dit titelloze debuut is hun eerste langspeler. Voor het vocale gedeelte van het album deed Fofoulah beroep op een reeks gastvocalisten: de Senegalese zanger Batch Gueye, hiphopper Ghostpoet, de Frans-Algerijnse zangeres Iness Mezel en de ons niet onbekende Gambiaanse muzikant Juldeh Camara. Mix die stemmen met de sabar-percussie van Kaw Secka, de dubby baslijnen van Johnny Brierley en het psychedelische synthesizergeluid van Tom Challenger en je hebt Fofoulah: West-Afrika zoals je het nooit eerder hoorde. Aanrader!

www.fofoulah.com | www.glitterbeat.com | www.xmd.nl

Simo Lagnawi - The Gnawa Berber

Simo LagnawiThe Gnawa Berber is het tweede album van Simo Lagnawi, een in Londen belande Berber uit Marokko. Lagnawi bespeelt de guembri (driesnarige Marokkaanse basluit) en heeft zich gespecialiseerd in het gnawa genre. Gnawa muziek bestaat uit een rijk repertoire aan oude Afrikaans-islamitische liederen en ritmes, waarin zowel rituele poëzie als traditionele muziek en dans een plaats hebben. De term "gnawa" is waarschijnlijk een verbastering van het Hausa woord "kanawa", waarmee werd verwezen naar onderdanen van het Hausa koninkrijk Kano, gelegen in wat nu het noorden van Nigeria is en destijds een trouwe bondgenoot van Marokko. Typisch voor gnawa-muziek is de instrumentatie, die, naast de eerder vermelde guembri, bestaat uit krakebs (zware metalen kastagnetten) en soms ook grote drums die men in het Arabisch tabl noemt. Lagnawi vult dit klassieke instrumentarium op The Gnawa Berber nog aan met fluit (Freya Rae), viool (Griselda Sanderson) en banjo (Louis Bingham) en geeft de hele gnawa-traditie zo een frisse update.

www.gnawa.co.uk | www.worldmusic.net | www.musicwords.nl

Esperanzah 2014 - zondag

Esperanzah! 2014Ieder jaar worden de Belgische festivals weer overspoeld door een overdaad aan Spaanse mestizo-bands: op Esperanzah is het het Barcelonese Txarango dat ten dans speelt. De band serveert ons een heerlijke cocktail van ska, punkrock, cumbia en rumba catalana, maar is ook duidelijk nog op zoek naar een eigen identiteit en dat komt de homogeniteit op het podium af en toe spijtig genoeg niet ten goede. De enthousiaste fans in het publiek zal dat in ieder geval worst wezen en we moeten toegeven dat Alguer Miquel en Marcel 'Tito' Lázara, de twee vocalisten van de band, hun Catalaanse wortels met verve verdedigen.

Lees verder

Esperanzah 2014 - zaterdag

Esperanzah! 2014Blitz The Ambassador is een Ghanese hip-hop producer en muzikant die in de Verenigde Staten leeft en werkt. Op Esperanzah levert hij een oerdegelijke set af die haast volledig is opgebouwd uit nummers afkomstig van zijn laatste album Afropolitan Dreams; een titel die verwijst naar de Afrikaanse diaspora. In het nummer Dollar And A Dream rapt Blitz: "Punks said I wasn't hip-hop enough… said I wasn't African Enough...", maar hier op het podium van Esperanzah lijkt hij deze "zwaktes" te hebben omgebogen in zijn kracht en de rapper is hier dan ook prima op zijn plaats.

Lees verder

Esperanzah 2014 - vrijdag

Esperanzah! 2014We beginnen de tweede dag van onze Esperanzah vierdaagse met het optreden van de Oekraïense band DakhaBrakha, opgericht in 2004 in het Soros Center for Contemporary Art in Kiev. De groep vertegenwoordigt op een theatrale manier de traditionele Oekraïense muziek en mixt die met invloeden uit de moderne muziek. Het oog wil ook wat en dus is DakhaBrakha het visuele niet uit het oog verloren: de drie dames van het gezelschap dragen lange witte gewaden en hoge wollen mutsen. De driestemmige vocalen sleuren ons dan weer heen en weer tussen het profane en het sacrale. Accordeon, keyboard en cello worden aangevuld met Indische, Arabische en Afrikaanse percussie die het geheel een tribaal tintje geven.

Lees verder

Esperanzah 2014 - donderdag

Esperanzah! 2014Uw dienaar arriveert rond vijf uur in de namiddag in de abdij van Floreffe, de mooie locatie van Esperanzah, het Waalse antwoord op Sfinks Mixed. Als ik het terrein opwandel is het concert van Outernational op het Côté Cour podium al begonnen. Met een repertoire dat een mix is van rock, wereldmuziek, hip-hop is deze Amerikaanse band is moeilijk in één hokje te stoppen. Zanger Miles Solay wisselt tijdens de set vlot af tussen Engels en Spaans en duikt plots het publiek in. Als hij terug het podium probeert op te raken en daarbij aan één van de omheiningen van de frontstage blijft hangen, moet de rest van de band nood­gedwongen improviseren. Rock-'n-roll!

Lees verder

Sfinks Mixed 2014 - zondag

Sfinks Mixed 2014Op de slotdag van het Boechoutse wereldmuziekfestival arriveren we net op tijd in de concerttent om het optreden van Halve Neuro feat. Slongs Dievanongs nog mee te pikken. Het duo pakt met hun combinatie van hip-hop, Antwerps dialect en een streepje reggae (dankzij een gastoptreden van Johnny Den Artiest) de tent moeiteloos. Dat Slongs ondertussen een bekende Vlaming geworden is wordt mooi geïllustreerd door het gevarieerde publiek met leeftijden van 9 tot 99.

Lees verder

Sfinks Mixed 2014 - zaterdag

Sfinks Mixed 2014Bassekou Kouyaté & Ngoni Ba, de vaandeldragers van de Malinese muziek, boden ons alweer een energetisch concert waarin ze traditie en heden feilloos in mekaar lieten overvloeien. In het begin van het concert trekt vooral de stem van Amy Sacko, de echtgenote van Bassekou, nog de aandacht, maar algauw zijn het de drie ngonis die met een soort van wall of sound de tent in extase brengen. Bassekou laat ons nogmaals weten dat de West-Afrikaanse ngoni zeker niet moet onderdoen voor de westerse elektrische gitaar!

Lees verder

Les Barbeaux - Soleil

Les BarbeauxTelkens als ondergetekende denkt nu wel alle mestizo bands te kennen, duikt er hier of daar weer eentje op om ons ongelijk te bewijzen. Les Barbeaux is een band uit de streek rond Béziers in de Franse Languedoc en werd in 2003 opgericht door Pascal 'Calou' Tenza, accordeonist, songschrijver en stem van de band, en violist Philippe Boutet. In de muziek van Les Barbeaux, dat met Soleil al aan zijn derde langspeler toe is, zijn, naast een hoop knipogen naar andere genres, invloeden uit de rumba catalana, punk en elementen uit de Franse folk te horen, met steeds de viool van Philippe Boutet in een centrale rol. Het ene moment klinken Les Barbeaux als het Franse antwoord op The Levellers, maar nummers als Guerillero of Pastilleros doen dan weer eerder terugdenken aan Les Négresses Vertes en Mano Negra. Zoals de titel van dit album al aangeeft, een heerlijk feestbandje om aan het werk te zien onder een stralend zonnetje al dan niet met een glaasje pastis in de hand!

www.lesbarbeaux.fr | www.irfan.fr

Cumbia All Stars - Tigres En Fuga

Cumbia All StarsZowel Colombia als Peru kent een rijke cumbia-traditie, maar waar in Colombia accordeon en blazers primeren, is dat in Peru vooral de surf-gitaar en de wereld kent het subgenre ondertussen beter als chicha. Acht veteranen uit het genre, vroeger actief bij bands als Los Destellos, Los Girasoles of Los Ribereños, hebben zich nu verzameld voor Cumbia All Stars, het Peruviaanse antwoord op Buena Vista Social Club. De ster van het gezelschap is zonder de minste twijfel Lucho Reyes, die met zijn psychedelische gitaarspel het album kleur geeft. Tigres En Fuga ("tijgers op de vlucht") hoort bij het aanstekelijkste wat wij dit jaar op wereldmuziekvlak al te horen kregen en krijgt dan ook meteen een plaatsje in ons eindejaarslijstje voor 2014!

www.cumbiaallstars.org | www.worldvillagemusic.com

Sfinks Mixed 2014 - donderdag

Sfinks Mixed 2014Wanneer wij in de concerttent arriveren wordt er op het podium nog druk gesoundcheckt door Palenke Soultribe. De band uit Los Angeles begint eraan met enkele baslijnen aangevuld met Afro-Colombiaanse ritmes en melodieën uit hun laatste album Mar. Tegelijk loopt op een groot scherm achteraan op het podium een videoprojectie die het auditieve verhaal van Palenke Soultribe ook een visueel kantje moet geven. Vanwege het clubachtige karakter van hun muziek hadden wij deze band eigenlijk liever op een wat later uur geprogrammeerd gezien.

Lees verder

Orlando Julius with The Heliocentrics - Jaiyede Afro

Orlando Julius with The HeliocentricsStrut Records zorgde in 2000 al voor een relance van de carrière van Orlando Julius met de heruitgave van zijn legendarische Super Afro Soul album uit 1966, en op hetzelfde label verschijnt nu ook Jaiyede Afro, een samenwerking met het Londense The Heliocentrics. Julius maakte vooral naam met zijn pionierswerk in het mixen van Afrikaanse ritmes met westerse genres als pop, rhythm & blues en soul en hielp soullegende Lamont Dozier (vooral bekend als een derde van Holland-Dozier-Holland, het songwriters- en producerstrio achter talloze Motown klassiekers) nog bij het componeren van Going Back To My Roots (in 1981 een megahit voor Odyssey). Van die experimenten uit de jaren zestig en zeventig van de vorig eeuw is op Jaiyede Afro weinig overgebleven; in de plaats krijgt u afro-funk en afrobeat van de bovenste plank. Titelnummer Jaiyede Afro is eigenlijk een nummer dat Orlando zich nog herinnerde uit zijn kindertijd toen zijn moeder hem meenam naar bijeenkomsten waar ze met andere vrouwen muziek maakte en onder andere dit nummer zong. Ook Omo Oba Blues is een jeugdherinnering, want een traditioneel nummer dat hij op school kreeg aangeleerd en al in 1965 een eerste keer opnam met zijn Modern Aces Band. Instant classic!

www.strut-records.com

Edwin Sanz - San Agustin

Edwin SanzPercussionist Edwin Sanz werd geboren in de Venezolaanse hoofdstad Caracas en trad aanvankelijk nog als danser op met het Afro-Venezolaanse gezelschap Grupo Madera. Begin jaren tweeduizend verhuisde Sanz naar Europe, eerst naar Frankrijk en daarna naar Zwitserland, waar hij zichzelf volledig heruitvond als percussionist. In Geneve maakte hij kennis met Alex Wilson en na al meegewerkt te hebben op diens albums verschijnt nu ook Edwin's solodebuut op het label van Wilson. San Agustin, de titel van het album, verwijst naar de buurt in Caracas waar Edwin opgroeide. In de tracklist vooral stevige salsa met veel ruimte voor Sanz' percussiewerk, maar ook invloeden uit hip-hop en rock (titelnummer San Agustin) of een eenzaam bachata nummer (Eso Tierno).

www.edwinsanz.com | www.alexwilsonrecords.com | www.xmd.nl

Meridian Brothers - Salvadora Robot

Meridian BrothersVoor het geflipte Desesperanza uit 2012 gebruikten Meridian Brothers, het project van en rond Eblis Alvarez, nog vooral salsaritmes, maar voor opvolger Salvadora Robot werd voor elke track een ander Latijns-Amerikaans genre - van Dominicaanse merengue voor Somos Los Residentes, over iets wat naar Peruviaanse chicha nijgt voor het instrumentale El Gran Pajaro De Los Andes, tot reggaeton voor Baile Ultimo - onder handen genomen. Hoewel Salvadora Robot nog altijd stevig geflipt klinkt, is dit album toch een stuk toegankelijker dan voorganger Desesperanza. Tot slot willen we u nog meegeven dat het prachtige hoesontwerp een werk is van de Colombiaanse kunstenares Alejandra Céspedes.

Meridian Brothers komt Salvadora Robot live voorstellen in de Brusselse AB op 3 november.

www.meridianbrothers.com | www.soundwayrecords.com | www.xmd.nl

High Times - Fins Que Sorti El Sol + Van De Ramah - Nuestra Arma

Voor een keertje eens geen mestizo op deze twee Kasba Music releases, maar Catalaanse ska en reggae uit Murcia.

High TimesHigh Times is een skaband die begin jaren 2000 werd opgericht in Vila de Gracia, een buurt in het hartje van Barcelona. In de ska heeft men het vaak over drie belangrijke periodes: de originele Jamaicaanse ska uit de jaren zestig van de vorige eeuw, de second wave of 2 Tone ska die eind jaren zeventig en begin jaren tachtig opgang maakte in het Verenigd Koninkrijk en de third wave of ska-revival van begin jaren negentig. Op Fins Que Sorti El Sol (vrij vertaald "tot de zon opkomt") brengt High Times ode aan al deze substromingen, daarbij vlot afwisselend tussen Catalaans en Engels. Op de zomerse opener Fa Calor ("het is warm") krijgt de zevenkoppige bende daarvoor het gezelschap van La Troba Kung-Fú's Joan Garriga en Carles Belda (El Belda I El Conjunt Badabadoc) en elders op het album duikt ook Sergi 'Xeriff' Monlleó van Dr. Calypso nog even op.

www.hightimes.cat | www.kasbamusic.com | www.xmd.nl

Van De RamahVan De Ramah is dan weer een project van het trio Cometa, Perico en Rafita Selecter. Met hun debuutalbum Nuestra Arma wilde het drietal naar eigen zeggen ode brengen aan de verschillende substromingen die het reggaegenre kleur geven. Het album opent met Van De Ramah II, een tune in de digitale dancehall stijl van de jaren tachtig van de vorige eeuw (een productie van het Sevilliaanse Vaporetto Sound), maar Van De Ramah serveert op Nuestra Arma net zo goed new roots (No More Fiction), raggamuffin (Hey Gyal) en dancehall (Son, Paz), met veel ruimte voor de trombone van Josep Blanes. Enige vocale gast op Nuestra Arma is de Barcelonese singjay Sr. Wilson die in 2012 al indruk maakte met zijn eigen Good Man Style album (eveneens verdeeld door Kasba Music) en hier zijn opwachting maakt in Danger. Het hele album werd opgenomen en vakkundig gemixt in de La Panchita Studio van Ibon Larruzea aka. Chalart58 in Barcelona.

www.kasbamusic.com | www.xmd.nl

Sally Nyolo - Tiger Run

Sally NyoloNa Studio Cameroon uit 2006 is Tiger Run Sally Nyolo's tweede album voor het Riverboat Records label. De titel van het album is een knipoog naar Sally's Kameroense bijnaam Mó Ngone Metame Mezeï (vrij vertaald "dochter van de tijger's snorharen") en is geïnspireerd op het moment net voor de tijger aanvalt. Nyolo beweert bovendien een haast sjamanistische connectie te hebben met het dier, dat haar onder andere inspireert bij het schrijven van haar nummers. Op Tiger Run wisselt Nyolo af tussen haar moedertaal het Eton en Engels en Frans. De Kameroense maakte ooit nog deel uit van Zap Mama en echo's uit die periode zijn ook op dit album nog hoorbaar (opener Bigjegui, jazzy titelnummer Tiger Run en vooral Welcome, een kritiek op onze westerse consumptiemaatschappij die zo uit het universum van Marie Daulne lijkt te komen). Op zijn minst origineel te noemen is de samenwerking met de Franse sopraan Nathalie Leonoff voor Le Faiseur De Pluie Par Tous Les Temps en Kilimanjaro is een heerlijk funky ode aan Afrika's hoogste piek. Voor wie houdt van de mix van authentieke Afrikaanse elementen met westerse genres als jazz, pop en funk, zoals die destijds ook al populair gemaakt werd door Zap Mama, heeft met Tiger Run een wereldalbum in handen. Sally Nyolo bewijst nog maar eens dat ze Marie Daulne al lang niet meer nodig heeft.

www.sallynyolo.com | www.worldmusic.net | www.musicwords.nl

Interview met Jupiter & Okwess International @ Wereldfeest Leuven

Interview met Jean-Pierre 'Jupiter' Bokondji (Jupiter & Okwess International, Wereldfeest Leuven)Jupiter & Okwess International (Wereldfeest Leuven)Met hun vorig jaar verschenen debuutalbum Hotel Univers maakte het Congolese Jupiter & Okwess International veel indruk en we wilden hen dan ook absoluut eens live aan het werk zien. Met hun energieke set op het Wereldfeest in Leuven ongoochelden ze allerminst. Wie er niet bij kon zijn, kan op vrijdag 25 juli nog terecht op Sfinks Mixed en op 3 augustus op Esperanzah. In afwachting serveren we u alvast volgend gesprek met bandleider Jean-Pierre 'Jupiter' Bokondji!

Lees verder

418 Band - Midnight Caller

418 BandMet muzikanten uit Antigua, Dominica en Jamaica in de rangen, is de Amerikaanse 418 Band haast een perfect belichaming van de Caraïben, iets dat ook gereflecteerd in het repertoire van de band, een mix van soca, reggae, dancehall, cadence en zouk. Dat zelfde Caraïbische feestrecept krijgt u ook voorgeschoteld op hun debuutalbum Midnight Caller. De Dennis Brown cover Should I, slecht ingezongen en met een magere instrumentatie, is wat ondergetekende betreft de enige uitschuiver in de tracklist, maar feestelijke tracks als Henrietta of Plane Ticket laten je dat mindere nummer meteen weer vergeten. Voorlopig raakte dit feestorkest uit Jacksonville in Florida de oceaan nog niet over, maar we zien hen zo op het podium staan op festivals als Antilliaanse Feesten, Afro-Latino of Afro C.

Dub Colossus - Addis To Omega

Dub ColossusNa de breuk met Real World Records in 2012 (dit nieuwe album verschijnt op Dubulah's eigen Echomaster label en wordt verdeeld door Independent Records Ltd) lijkt Nick Page ook muzikaal een andere richting te zijn ingeslagen. Weg zijn de Ethiopische invloeden die Dub Colossus zo uniek en interessant maakten en wat overblijft is een, weliswaar oerdegelijk, reggaealbum met veel dubinvloeden en de blik stevig op Jamaica gericht. Blijkbaar werd het financieel onhoudbaar om de Ethiopische muzikanten steeds maar weer naar Europa laten over te komen en op Addis To Omega werkt Dubulah dan ook vooral met "lokale" artiesten: Justin Adams, de helft van JuJu, op gitaar, Dr Das van Asian Dub Foundation op bas (ook al van de partij voor Dub Me Tender Vol. 1 + 2) en vocals van onder andere zangeressen PJ Higgins en Natacha Atlas (die opduikt voor het oriëntaals getinte The Shape Of Things To Come), veteran deejay Joseph Cotton en Mykael S. Riley (ooit nog actief bij Steel Pulse). Vrij uniek is het toepasselijk getitelde A Voice Has Power waarvoor Dubulah beroep deed op keelzanger Albert Kuvezin, één van de stichtende leden van Huun-Huur-Tu en tegenwoordig vooral actief met zijn eigen band Yat-Kha. Voor Madmen, naam Dubulah zelfs voor de eerste keer zelf de honneurs achter de microfoon waar en gelukkig krijgt ook de uitstekende blazerssectie Horns Of Negus (Ben Somers, Nell Waters en Bob Dowell) nog steeds veel ruimte op Addis To Omega (check zeker eens Keep On Rocking of de heerlijke instrumentals Soft Power en Tale Of 2 Cities).

www.dubcolossus.org | www.irl.org.uk | www.xmd.nl