The World Ends: Afro Rock & Psychedelia in 1970's Nigeria

Toen in 1967 steden als Londen en San Francisco werden ondergedompeld in de Summer of Love, werd Nigeria verscheurd door een burgeroorlog (Op 30 mei 1967 riep rebellenleider Chukwuemeka Ojukwu Oost-Nigeria uit tot de republiek Biafra. Hierop kwam er een oorlog die duurde tot januari 1970. Een van de belangrijkste oorzaken van die oorlog was de vondst van olie in Biafra. De schatting van het dodental door deze oorlog lopen sterk uiteen, tenminste een half miljoen mensen stierven, maar door sommige waarnemers worden 2 miljoen slachtoffers genoemd, red.). De psychedelica en grooves van het einde van de jaren zestig bereikten het land pas aan het begin van het volgende decennium. Voor deze compilatie verzamelde het Soundway label 33 tracks die de afro-rock en psychedelica uit die periode perfect illustreren. Enkele previews vind je op hun webstek.

www.soundwayrecords.com | www.xmd.nl

Interview met Ozomatli @ Festival Mundial

Op het eerste gehoor lijkt Ozomatli één van de vele bands uit de Barcelonese musica mestiza scene, maar schijn bedriegt. Ozomatli, Nahuatl voor "aap", is on­los­ma­ke­lijk verbonden met de Ameri­kaanse westkust en meerbepaald Los Angeles waar ze zowat vijftien jaar geleden onstonden op de nog narokende puinhopen van een vakbondsconflict. Asdrubal 'Asdru' Sierra wou ons te woord staan na hun concert op Festival Mundial (Tilburg).

Lees verder

Sfinks Mixed 2010 - affiche

Dezer dagen moet een mens moeite doen om niét tegen een podium op te lopen waar tropische muziekjes welig tieren. De wereld­muziek­festivals en -concerten zijn alom tegenwoordig tijdens de zomer­maanden en daar is onze agenda stille getuige van. Tegen het eind van de maand zijn alle rechtgeaarde wereld­muziek liefhebbers (uw tropicalidad.be reporter incluis) op het Boechoutse Molenveld terug te vinden alwaar Sfinks Mixed voor de 35ste keer zijn gezellige zelf kan zijn. Hoogtijd dus om uit te vissen of er tijdens het weekend van 30, 31 juli en 1 augustus muzikaal evenveel te beleven valt als vorig jaar.

Lees verder

Afro-Latino festival 2010

Tijdens het zonovergoten weekend van 25, 26 en 27 juni werd niet enkel in Brussel genoten van muziek uit alle windstreken, ook in het Limburgse Bree stond een sma­ke­lij­ke portie wereld­muziek ge­pro­gram­meerd. Op twee plaatsen tegelijkertijd zijn behoort niet tot de capaciteiten van uw trouwe frontstage reporter, dus moesten we hart­ver­scheu­ren­de keuzes maken en lieten we tijdens drie kleurrijke Couleur Café dagen de affiche van Afro-Latino festival aan onze neus voorbijgaan. Gelukkig konden de sympathieke mensen van Afro-Latino een aantal verslagen en foto's bijeen sprokkelen die we hier met plezier publiceren. Met dank aan Timmy Haubrechts, André Lambeck, Christof Rutten (tekst), Bart Henseler en Michel Engelen (foto's).

Lees verder

Salif Keita - La Différence

Met La Différence, opvolger voor Moffou uit 2002 en M'Bemba uit 2005, besluit Salif Keita zijn akoestische trilogie voor Universal. Met de titel van het album en het gelijknamige titelnummer onderstreept Salif zijn anders zijn als albino, maar La Différence slaat ook op het verschil dat je als individu kan maken. Inzake milieuproblematiek bijvoorbeeld, iets wat hij aankaart in de nummers San Ka Na (over de zwaar vervuilde en steeds meer uitdrogende Niger rivier, de levensader van Mali) en Ekolo D'Amour (over de ecologische rampen die Afrika teisteren). Op dat laatste nummer, opgenomen in Beiroet, hoort u trouwens de trompet van de voor tropicalidad.be-getrouwen bekende Ibrahim Maalouf en ook Habib Koité's balafonist Keletigui Diabate en cellist Vincent Segal maken hun opwachting. La Différence klinkt als classic Salif Keita en dat is misschien deels te wijten aan het feit dat de bard een aantal van zijn oudere nummers voor het album in een nieuw jasje stak (Papa, Folon, Seydou). Met deze boeiende videomentary en de video-clip van La Différence kun je alvast de sfeer opsnuiven van Salif Keita's nieuw album.

www.universalmusic.fr

Elektropik #1 (DJ RKK)

Bij een long hot summer hoort een gepaste compilatie en deze Elektropik #1, samengesteld door de stem van het Franse Radio Nova DJ RKK a.k.a. Rémy Kolpa Kopoul, zou, in combinatie met een margarita, caipirinha of mojito, wel een de perfecte inloper voor de komende Antilliaanse Feesten kunnen zijn. Van Braziliaanse baile funk (Black Alien, Tejo & Speed's Follow Me Follow Me) over Argentijnse cumbia digital (Para Bailar) tot New Yorkse latin-hop (Aqui Llegamos van Tres Coronas feat. Rocca), Elektropik #1 heeft het allemaal en ook een aantal vertrouwde tropicalidad.be-gezichten passeren de revue (Gotan Project, El Hijo De La Cumbia, Zuco 103). Op amazon.com vind je alvast enkele samples.

www.naive.fr

Cheikh Lô - Jamm

Met Jamm (Wolof voor "vrede", red.) laat de Senegalese troubadour Cheikh Lô voor de eerste keer in vijf jaar nog eens van zich horen. Lô is een trouw aanhanger van de leer van Cheikh Ibrahima Fall (zelf een volgeling van Cheikh Amadou Bamba — oprichter van de Broederschap der Mouriden, een afsplitsing van de Islam in Senegal — richtte Fall de Baye Fall op met als primaire waarden werk en toewijding aan Cheikh Amadou Bamba. De Baye Fall vallen op door hun lange dreadlocks en de kleurige patchwork gewaden die ze dragen, red. ), iets wat hem ook in zijn muziek beïnvloed, want over Jamm zegt hij zelf het volgende: "De jarasse is het veelkleurige lapjeskleed dat de Baye Fall en dus ook ikzelf dragen. Net zoals onze boubou is ook dit album opgebouwd uit verschillende lagen en invloeden, maar als je die op de juiste manier samenbrengt krijg je terug een harmonisch geheel."

Lees verder

La Caravane Passe - Ahora In Da Futur

Op hun vorige album leidde het Franse La Caravanne Passe ons nog trots rond in hun imaginaire dorp Plèchti; voor Ahora In Da Futur (de hoes heeft iets van Jules Verne meets Balkan beats) nodigen ze ons uit aan boord hun teletijdmachine. Buiten de crew van La Caravanne Passe blijken er trouwens nog enkele verstekelingen aan boord (Marko Markovic, Rachid Taha, Erika Serre, etc) en samen zorgen ze voor een nog grotere mengelmoes van stijlen (ook rock, electro, dub en drum & bass krijgen nu een plaatsje) en talen. Voorsmaakjes vind je op amazon.fr.

www.makasound.com

5 jaar tropicalidad.be

Een dikke vijf jaar terug, in een niet nader­genoemd café in het Leuvense, kregen twee wereld­muziek­liefhebbers het naïeve idee om een blog uit de grond te stampen die de wereld­muziek wat extra in de verf ging zetten. Op 5 juli 2005 — vandaag exact vijf jaar geleden — verscheen de aller­eerste, ietwat amateu­rische post. We hadden toen geen flauw idee van wat er ging volgen, maar dankzij de noeste arbeid en enthousiasme van wouter, tim en mezelf heeft tropicalidad.be een kleine 1.000 posts later duidelijk z'n plaats verworven in de wereld­muziek­scene van ons land.

Dit is dan ook het uitgelezen moment om al onze lezers en fans te bedanken voor hun on­op­hou­de­lijke interesse, reacties, commentaren & mailtjes, alsook de de sympathieke mensen uit de wereld­muziek­scene die ons in afgelopen laatste jaren getrakteerd hebben op ontelbare promo-cd's, persdossiers, backstage-, frontstage-, foto-, pers- en vip-pasjes. Obrigado!

Interview met Gotan Project in de AB

Cristoph H. Müller, Eduardo Makaroff en Philppe Cohen Solal hebben met Gotan Project eigenhandig voor de heropleving van de tangocultuur gezorgd. Zoals de titel van hun laatste album, Tango 3.0, al aangeeft, zijn ze ondertussen al aan hun derde studio-album toe en ook dat is weer a joy to the senses geworden. Voor hun uitverkochte show in de Brusselse AB vonden de drie heren nog de tijd om ons uitgebreid te woord te staan.

Lees verder

Gotan Project - Tango 3.0

De titel van dit nieuwe album van neo-tango collectief Gotan Project maakt een recensie bijna overbodig. Tango 3.0 staat symbool voor de drie-eenheid Philippe Cohen Solal, Eduardo Makaroff en Christoph H. Müller, is het derde studioalbum van Gotan Project en geeft de verdere ontwikkeling van hun mix van traditionele tango-elementen met moderne elektronica aan.

Lees verder

Couleur Café 2010 - zondag

Ook al hadden we na vrijdag en zaterdag ettelijke festival­kilometers in de benen, toch gingen we op zondag dapper verder met concerthoppen op Couleur Café. Talloze uitgeslapen en minder uitgeslapen feestvierders vonden op de laatste festivaldag opnieuw de weg naar het uiterst gezellige stadsfestival dat in totaal 76.000 bezoekers mocht ontvangen. De geur van zweet, zonne­crème, lauw bier en exotische kruiden hadden zich na drie dagen vermengd tot een festivalparfum van formaat. De overige zintuigen richtten we resoluut op wat er on-stage te beleven viel en ook op de derde festivaldag bleek dat een dik belegde boterham te zijn.

Lees verder

Couleur Café 2010 - zaterdag

Het immer kleurrijk en uiterst gezellig festivalterrein van Couleur Café werd ook tijdens de tweede dag volop getrakteerd op tropische temperaturen. In de loop van de namiddag vulde het stoffig terrein in hartje Brussel zich lang­zaam­aan met festivalgangers en vormde uiteindelijk een mensenzee van 27.000 man. Schoon weer, schoon volk en ook een schoon affiche waar oude bekenden en (hopelijk) fijne ontdekkingen broederlijk naast elkaar stonden. Net zoals vrijdag slingerde ons concertspoor onverwoed verder tussen de drie podia in een poging om onze festivalhonger te stillen. Dat het een smakelijk meer­gangen­menu is geworden kunnen we u nu al verklappen.

Lees verder

Couleur Café 2010 - vrijdag

Couleur Café haalde afgelopen week vaker de nationale pers dan we gewoon zijn. De hele hetse rond Beenie Man deed behoorlijk wat stof opwaaien en uiteindelijk verdween de Jamaicaan van de affiche om de gemoederen te bedaren — wie er nu gelijk heeft laten we wijselijk in het midden. Waar we wel een uitgesproken mening over hebben is dat er op de openingsdag van het kleurrijke stadsfestival nog genoeg lekkers op de affiche stond om menig wereld­muziek­liefhebber te doen watertanden. We slingerden vrolijk tussen de vertrouwde Fiesta & Univers tent en het gigantisch hoofd­podium (oftewel de boombox) en vertellen u graag wat we op onze concert­tocht zijn tegen­gekomen. Men volge mijn stoffig spoor.

Lees verder

Richy Pitch - Ye Fre Mi Richie Pitch

Richy Pitch debuteerde midden jaren negentig als deejay in de Londense hiphopclub Scratch. In 2006 kreeg hij de kans om mee te werken aan een project in Ghana en dat leverde uiteindelijk dit album op. Voor Ye Fre Mi Richy Pitch ("Ze noemen mij Richy Pitch" in het Twi) werkte Richy samen met het kruim van de Ghanese hiplife scene (Samini, Reggie Rockstone a.k.a. the godfather of hiplife, etc) en de tagline op de hoes van het album: "A musical journey to Ghana, through the ears of a producer from London.", vat perfect samen waar het hier om draait: highlife, hiplife en afrobeat meet the London club scene.

www.bbemusic.com | www.richypitch.com

Kassav' @ Openluchttheater Rivierenhof

Afgelopen zondag is in Deurne het startschot afgevuurd voor een nieuw seizoen in het Open­lucht­theater Rivieren­hof — het zomerverblijf van de Arenberg. Op het programma een niet onaardige portie wereld­muziek, waaruit we voor u alvast deze aanraders aanstippen: Murga Armada (24 juni), The Original Wailers (8 juli), Antwerp Gipsy Ska Orkestra (16 juli), Mdungu (30 juli) en Manteca (27 augustus). De openings­avond werd toevertrouwd aan de zouk maestro's van Kassav'. Zelf waren we er niet bij — we hadden de Parijse dames en heren twee jaar terug op Couleur Café nog aan het werk gezien — maar de trouwe tropicalidad.be lezer Yourth was wel op post in Deurne en was zo vriendelijk om ons een verslag én een rij foto's te sturen. ¡Muchas gracias, Yourt!

Lees verder

Couleur Café 2010 - preview

Momenteel wordt het wereldmuziek­festival­seizoen bij onze noorder­buren feestelijk ingezet door Festival Mundial alwaar Tim, gewapend met een microfoon enkele artiesten op de rooster zal leggen. Volgend weekend barst het festival­seizoen in ons land in alle hevigheid los met zowel het Afro-Latino festival (Bree) als Couleur Café (Brussel). Het werd een hart­ver­scheur­ende keuze tussen twee bijzonder boeiende line-ups, maar uiteindelijk besloten we om de tropicalidad.be tenten drie dagen lang op te slaan in hartje Brussel en aldus nemen we de Couleur Café affiche even onder de loep (middels een berg bewegende beelden).

Lees verder

Samy Izy - Tsara Madagasikara

Tsara Madagasikara, het debuutalbum van de Malagassische formatie Samy Izy herbergt een ware schat aan muzikale informatie over het vanille-eiland. Bandleider Samoela Andriamalalaharijaona aka. Sammy is dan ook verre van een beginneling; al in 1980 richtte hij Tarika Sammy op, een band die een hele generatie Malagassische muzikanten (Rossy, Maheleo, ..) zou beïnvloeden. Voor dit nieuwe project omringde Sammy zich met jong talent, maar zonder de oudere generatie uit het oog te verliezen (zo speelt bijvoorbeeld de op Madagascar als een halve legende beschouwde fluitspeler Rageorge mee op de nummers Ny Tany en Maro). Ontdek met ons typische instrumenten als sodina, valiha, marovany, kabosy of jejy voatova en laat u niet in verwarring brengen als Tsara Madagasikara de ene keer wat West-Afrikaans klinkt (de klank van de valiha-kabosy, een cyther-luit die wat weg heeft van de West-Afrikaanse kora) en er wat verder weer Mozambikaanse en Zuid-Afrikaanse invloeden doorschemeren (Radio Mozambique is ook op sommige plaatsen in Madagaskar te ontvangen).

www.networkmedien.de

Badume's Band - Addis Kan

Een groepje Bretoenen dat zich vol overgave stort op een repertoire van Ethiopische muziek uit de jaren zestig en zeventig, geeft toe het is niet alledaags! Op hun debuut Addis Kan (de titel is een woordspeling waar Addis Kan staat voor de kan of koning van Addis, maar de kan ha diskan, wat vertaald uit het Bretoens iets als vraag en antwoord betekent, is de populairste vorm van traditionele Bretoense muziek) geven de muzikanten van Badume's Band hun interpretatie van oude hits van Ethiopische artiesten als Getachew Debalqe, Tesfaye Lemma of Mahmoud Ahmed (die als gast opduikt in het nummer Fetsum Denq Ledj Nesh). Geen idee of het Amhaars van frontman Eric Menneteau ook echte Ethiopiërs kan overtuigen, maar als we hun aantreden op het Addis Abeba Festival in 2007 als maatstaf nemen, denkt ondergetekende dat daar weinig twijfel moet over bestaan en ook het vertrouwen dat ze kregen van artiesten als Alemayehu Eshete en Mahmoud Ahmed, voor wie ze als backingband fungeerden tijdens Europese tournees, spreekt boekdelen. De Ethiopische muziek lijkt eindelijk aan haar opmars begonnen!

www.innacor.com

Next Stop… Soweto Volume 2 & 3

Nog net op tijd voor het begin van de wereldbeker voetbal in Zuid-Afrika gooit het Strut Records label ook deel 2 en 3 in hun Next Stop... Soweto reeks op de markt. Volume 2 kreeg als ondertitel Soul, funk & organ grooves from the townships 1969-1976 en focust voornamelijk op de Zuid-Afrikaanse soulscene. Vanaf de jaren zestig keek het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime met een steeds afkeurender oog naar buitenlandse muziekinvloeden. Hoewel het allesbehalve evident was om in die omstandigheden aan muziek te komen (censuur was aan de orde van de dag) wist een kleine soulscene zich toch te handhaven. Op dit schijfje laat Strut u kennismaken met groepen als The Rovers, The Klooks en The Anchors of de Motown en Stax sounds uit de townships van Zuid-Afrika.

Giants, ministers and makers, jazz in South Africa 1963-1984, volume 3 in de reeks, klinkt meteen een stuk anders. De geschiedenis van de jazz in Zuid-Afrika gaat terug tot de jaren twintig van de vorige eeuw met een glorieperiode in de jaren vijftig en artiesten als de Jazz Epistles en Chris McGregor als grootste sterren. De nummers op deze compilatie komen echter uit de periode 1963 - 1984. In de voor Zuid-Afrika woelige jaren zestig, een periode gekenmerkt door radiorestricties, politieraids en met de Sharpville Massacre (Het bloedbad van Sharpeville was een incident op 21 maart 1960 in Sharpeville, Zuid-Afrika, waarbij de politie het vuur opende op zwarte demon­stranten. Meer dan 20.000 inwoners demonstreerden tegen de pasjeswetten die hen belemmerden in hun bewegings­vrijheid en hen verplichtten om op vordering hun identiteitsbewijs te tonen. De demonstratie was georganiseerd door het Pan-Afrikaans Congres. De politie schoot op de demonstranten, waardoor 69 doden en vele gewonden vielen, red.) als donkerstee dieptepunt, verlieten verschillende van Zuid-Afrika’s grootste namen — artiesten als Hugh Masekela en Miriam Makeba — het land. Toch besloten een aantal vastbesloten muzikanten om moedig door te bijten en op dit schijfje kan u dan ook eindelijk Zuid-Afrikaanse jazzlegendes als saxofonist Dudu Pukwana of drummer Early Mabuza leren kennen. Een van de nummers op het album is het tot noch toe onuitgegeven nummer Next Stop… Soweto van Dollar Brand aka. Abdullah Ibrahim, waaraan deze reeks haar naam ontleende. Sterk staaltje archiefwerk!

www.strut-records.com